W latach 70. XX wieku pożegnanie koncepcji tylnego, zblokowanego układu napędowego, wykorzystywanego od połowy 1964 roku do napędu podstawowego modelu osobowego marki, zostało przesądzone. Przez kolejne lata pracowano nad niezliczonymi programami rozwojowymi rodziny, bądź nawet dwóch niezależnych rodzin modeli, także w kooperacji z Niemiecką Republiką Demokratyczną (Š760).

Pod koniec dekady stało się jasne, że w segmencie aut popularnych, przyszłość należy do kompaktów i możliwie zwartego, przedniego układu napędowego z silnikiem umieszczonym poprzecznie. W połowie roku 1982 projekt nowoczesnej, przednionapędowej ŠKODY otrzymał ministerialne zielone światło oraz (nierealny) termin wdrożenia do produkcji wieloseryjnej, określony na … początek sezonu 1985.

Bazą rozwojową samochodu ŠKODA nowej generacji, stały się projekty programu Š780 z nadwoziami autorstwa Jaroslava Kindla, powstałe w latach 1978-80. Ostateczny szlif karoserii i wnętrza pojazdu postanowiono powierzyć renomowanej, zachodniej pracowni stylistycznej – po licznych perturbacjach umowę parafowano ze Stile Bertone SpA. Pierwszą, wzorcową karoserię Włosi ukończyli w ostatnich dniach grudnia 1984. Techniczna baza przełomowego dla marki pojazdu dojrzewała lokalnie, pod kierownictwem wybitnych inżynierów w składzie: Petr Hrdlička, Rudolf Kužela, Jan Nepomucki, Bohuslav Urválek i wielu innych. Rozwój nowoczesnych jednostek napędowych OHC, z powodu ogromnych kosztów łącznych projektu, postanowiono przesunąć w czasie, doraźnie modernizując sprawdzoną jednostkę 1.3OHV. Opracowywane rozwiązania techniczne, konsultowane niejednokrotnie z najlepszymi, światowymi centrami rozwojowymi branży motoryzacyjnej (min. Porsche), testowano również w ukryciu, pod karoserią popularnego, japońskiego kompaktu.

Efekt programu Š781, już pod zaczerpniętą z historii nazwą FAVORIT, przedstawiono oficjalnie na 29. Międzynarodowych Targach Przemysłowych w Brnie, organizowanych w dniach 16-23 września 1987 roku. Zaprezentowano na nich pojazdy z serii bezpośrednio przedprodukcyjnej, kompletowanej gorączkowo od 1 lipca. Mimo opóźnienia prezentacji w stosunku do pierwotnych założeń jak i premiery światowej oraz rozpoczęcia rytmicznej produkcji dopiero w sezonie 1988, finał należy rozpatrywać w kategorii potężnego sukcesu. Przy użyciu własnych sił i środków stworzono bezsprzecznie najlepszy samochód bloku wschodniego nie korzystający z licencji i obcych podzespołów. Konstrukcję, która stała się nie tylko techniczną bazą dla swego następcy (FELICIA), wytrzymując się z powodzeniem na rynku do progu XXI wieku, ale także w zasadniczy sposób pomogła marce w znalezieniu silnego partnera strategicznego na samym początku lat 90.

W chwili premiery, podstawowa wersja modelu, czyli 136L, wymagała wyłożenia 84 600 koron. Do końca 1987 roku powstało niespełna dwieście egzemplarzy, a pierwszym miejscem narodzin modelu FAVORIT stała się filia Vrchlabi. Produkcja w zakładzie macierzystym nabrała tempa dopiero późnym latem następnego roku. Możliwości produkcyjne i montażowe fabryk jeszcze długo nie mogły nadążyć za popytem występującym po obu stronach żelaznej kurtyny. W późniejszym okresie gamę modelu rozbudowano o kolejne warianty nadwoziowe, silnikowe i wyposażeniowe. Produkcja modelu towarzyszyła zarówno transformacji ustrojowej Czechosłowacji jak i jej rozpadowi na dwa, niezależne państwa. Potężne, w kontekście politycznych i gospodarczych okoliczności koszty rozwoju projektu sięgające 2,5 mld ówczesnych koron, okazały się finalnie najbardziej trafioną inwestycją – w świetlaną przyszłość marki.